Dirk Lotgerink en Chiron Rengers zijn een leven lang NEC-supporter. In de rubriek Tikkie-Takka schrijven ze elkaar over alles wat met rood-groen-zwart te maken heeft.
Drunen, 10 december 2025
Eerlijk, Dirk. Ik heb paniek. Misschien zelfs ‘pa’-niek! Want over drie weken is Aniek uitgerekend en word ik vader van een zoon. Het kiezen van een meisjesnaam was een soort prachtige polonaise van opties die afgesloten werd met het voor ons nog steeds schitterende Anna Zola. Volgens mijn vriendin een knipoog naar een meisje uit Grey’s Anatomy of een Franse schrijver. Maar wij voetballiefhebbers weten beter, Dirk.
Zo makkelijk we drie jaar geleden vrouwelijke opties oplepelden, zo moeilijk is het vinden van de juiste jongensnaam. Natuurlijk zijn er wel wat eisen. De naam moet passen bij Anna Zola, matchen met de achternaam ‘Rengers van Loon’ en spelling en uitspraak moeten vrijwel identiek zijn. Want er zijn ongetwijfeld genoeg mensen die al jaren onze stukjes lezen en Chiron niet als Sjajroen uitspreken.
Regelmatig denk ik terug aan de tijd dat ik zeker wist dat mijn kindje Luca zou heten. Een prachtige naam, versterkt door de briljante en bonkige Luca Toni. Een laatbloeier die ik zag opkomen uit de lagere Italiaanse divisie alvorens hij in 2006 de wereldbeker in de lucht mocht steken als de nummer 9 van een land met een geweldige spitsentraditie. Echter, Aniek werkt in het onderwijs en kent al veel te veel Luca’s. Dan maar naar mijn meest geliefde NEC-spelers.
Anton (Janssen)? Jeffrey (Kooistra)? Edgar (Barreto)? Lasse (Schöne)? Ole (Romeny)? Hoe nieuwer, hoe beter het voor mij klinkt. Maar goed, een kindernaam bepaal je niet in je eentje. En al deze namen zijn het dan ook niet geworden. Het gekke nieuws is: ik kan geen voetballer verzinnen met de naam die we nu gekozen hebben! Geen NEC’er, geen vergeten Eredivisiespeler, geen wereldtopper. Hij mag zelf geschiedenis gaan schrijven. Net als NEC nu doet. Hij wordt geboren met NEC in de top 3. Aan ome Dirk om uit te leggen hoe bijzonder dat is.
Fijne dagen,
Chiron
