Dirk Lotgerink en Chiron Rengers zijn een leven lang NEC-supporter. In de rubriek Tikkie-Takka schrijven ze elkaar over alles wat met rood-groen-zwart te maken heeft. 

Drunen, 21 mei 2025 

Soms word je geconfronteerd met het ouder worden, Dirk. Ik had zo’n moment tegen NAC. Een leeftijdsgenoot nam afscheid. Een speler wiens hele carrière je perfect hebt mógen volgen. Nog steeds volg ik het voetbal op de voet, maar dat was 20 jaar geleden makkelijker. Selecties waren klein, de omloopsnelheid van spelers kleiner. Dus was er ergens een Deens talentje opgedoken, dan had ik daar in de beginjaren van het internet al alles over opgezocht. Nu niet meer voor te stellen, waarin jochies van 13, 14 en 15 al hordes fans op YouTube hebben omdat ze drie keer een bal kunnen hooghouden. 

In de tijd dat Foppe de Haan het niet tolereerde dat spelers langer haar hadden of op niet-zwarte kicksen speelden, was Schöne al anders. Dat werd nog duidelijker bij De Graafschap. Artiest tussen de Achterhoekse agrariërs. Na twee jaar had NEC genoeg gezien en maakte 300.000 euro over naar Doetinchem. Een tijd waarin je een topper uit de Jupiler League voor dergelijke bedragen kon vastleggen. Tegenwoordig betaal je voor ‘gokjes’ als Ouaissa of Önal al het viervoudige. 

Vanaf moment één was Schöne anders dan wat we in Nijmegen gewend waren. Ik weet nog dat ik bij het gemeentehuis mijn paspoort moest verlengen en hij binnen kwam lopen. Skinny jeans, wijd shirt, prachtige hoed en een kinderwagen die door Bang & Olufsen persoonlijk leek gebouwd. Maar ook op het veld was hij anders. Schöne als liefdesbaby van zijn twee voorgangers: de brille van Boutahar en het hart van Holman. Schöne liet ons dromen op en naast het veld. Was beslissend in Moskou, bepalend tegen Udinese en bijzonder met zijn terugkeer.  

In Amsterdam groeide hij uit tot een icoon in de Eredivisie en ver daarbuiten. Niemand staat het Ajax-tenue zo goed als ‘onze’ Lasse, waarin hij schitterde in de Champions League naast Frenkie de Jong. Omdat voor rasvoetballers altijd plek is: als spits, hangende rechtsbuiten of als regisseur. In die laatste rol keerde hij terug in het rood-groen-zwart en bepaalde hij het ritme van het elftal: een subtiel tikje hier, een simpel balletje daar en af en soms een pegel uit die magistrale rechtervoet.  

In een interview met modemerk Labfresh liet hij weten zin te hebben in zijn ‘nieuwe’ leven en bracht direct zijn eigen (en prachtige!) kledinglijn uit. ‘Het is slechts een ‘voetbalpensioen’’, sprak de Deen. En laat dat ons inspireren, Dirk. Ook al ga je richting de 40, het is nooit te laat om nieuwe dingen te gaan doen. Bedankt Lasse, voor alles.