In Tikkie-Takka schrijven Dirk en Chiron elkaar wekelijks over hun liefde voor Nijmegen, NEC en alles daaromheen. Met een vrolijke noot en sarcastische blik sparen ze niemand, laat staan elkaar. Ze delen één gevoel: zelfs vier jaar ploeteren in Eerste Divisie is geen reden om niet meer van het rood-groen-zwart te houden.

Soms ben je zomaar een maandje verder, excuses amigo! Ik wilde bijna het woordje wekelijks hierboven wegstrepen, maar ik verwacht natuurlijk gewoon volgende week weer van jou een pennenvrucht! En wat voor een maand was dit zeg. “Cult, de enige weg naar succes”, schreef je. We waren nog geen twee weken verder of het bleek maar weer eens hoe groot ‘we’ eigenlijk zijn. Want hey, we zijn niet het Nederlands elftal hè. Daar winnen wij en verliezen zij. Bij NEC staat het zelfs in het clublied geschreven: “Hou hoog de naam van NEC in voor en tegenspoed!” En die zin zette mij aan het denken. 

Want een duik in de geschiedenisboeken, die neem ik met alle liefde. Onlangs nog, via Marktplaats zag ik ineens het 50-jarig jubileumboek voorbij komen. Gelijk gebeld, mijn zusje met 50 euro op pad gestuurd – het was immers in de buurt van haar woonplaats. Ook de enige reden waarom ik slechts vijf tientjes hoefde te lappen, want een Nijmegenaar had geweten dat dit véél meer waard is. Enfin, met open mond en verwondering bladerend door een prachtig relikwie kun je eigenlijk maar tot één conclusie komen. Aangezien er elke 25 jaar zo’n boek wordt uitgebracht, is de komende editie niet alleen eentje van de diepste dieptepunten, maar reiken we ook tot enorme hoogtes. En Dirk, het bijzondere is. Wij waren er altijd bij. In voor en tegenspoed, precies zoals Engel Scheper het ooit opschreef. Over cult gesproken, een oud-speler heeft gewoon ons clublied geschreven! Niet gelezen in het boek, want toen stond Engel nog onder de lat. “Weer trekken wij ten strijde” is 16 jaar ouder. 

Deze week zag ik nog een Facebook-herinnering. Over hoogtepunten gesproken: jij in een kroeg in Moskou, geen idee of het voor of ná de overwinning was, daar zijn is natuurlijk al een herinnering voor de eeuwigheid. Maar, tel even met me mee. Winnen in Waalwijk, Vitesse vernederen, ballen in Boekarest, ultiem tegen Udinese en hossen in Hamburg. Het kampioenschap van 2015 komt voort uit een dieptepunt, maar terugkomen met een recordaantal punten en goals; ook dat was een bizar jaar. Maar naast de meest gave tijden in onze clubgeschiedenis zijn we ook twee keer gedegradeerd, verloren we een bekerfinale en spelen we nu al jaren Kakadee. De laatste vijf jaar gaan bepalen welke kant de balans op valt voor het jubileumboek 125 jaar. 

Maar goed, cult omarmen en beseffen hoe groot we zijn. Daar had ik het over. De acties op 15 november waren gigantisch. De prachtige doeken van Legio, de ring of fire van de HKN en de, helaas in het water gevallen theateravond van de SV. Dat is volgens jou wat NEC groot maakt en je hebt helemaal gelijk. Mochten we een bijdrage leveren aan dat boek, laten we dan vooral beschrijven hoe groots we zijn. Niet de grootste familie van Nederland, wel de mooiste. Of, zoals erelid H. Verheijen in 1950 al de jonge generatie toesprak: “Neem de lessen van het verleden ter harte en tracht goede volgelingen te worden en te zijn van hen die jullie in NEC zijn voorgegaan. Toont dat jullie in alle opzichten, zowel in woord als daad trouwe, sportieve en liefdevolle leden van onze grote NEC-familie bent en blijft, waar ge ook gaat of staat, dan is de toekomst van ons aller dierbaar NEC verzekerd.”

Amen.