LOG HIER IN MET JE FACEBOOK ACCOUNT

11-05-2018 10:40 UUR Door: Arnold Tankus

Gastcolumn: een tijdelijke breuk met NEC


Beste NEC,

 

Het is morgen dertig jaar geleden dat ik je heb leren kennen. Op 12 mei 1988, een mooie zonnige dag, fietste ik naar de Goffert. Voor het eerst naar ‘betaald voetbal’. Ofschoon er maar 500 man op de tribune zaten en het voetbal niet veel voorstelde, was ik verliefd. Op de club, het stadion en de shirts.

 

Het was de laatste thuiswedstrijd van het seizoen en je speelde tegen Go Ahead Eagles. Eindstand 1-0. Geen idee wie er had gescoord, want ik kende niet één van je spelers. Tot die dag zag ik voetbal alleen op tv. Jij was zelden tot nooit op tv en bovendien ben ik opgegroeid met Duits voetbal. Samen met mijn opa keek ik iedere zaterdag om zes uur Sportschau. Werder Bremen, Eintracht Frankfurt en HSV zeiden mij meer dan FC Utrecht, Sparta of MVV.

 

Opa ging vroeger ook altijd naar NEC. Hij was je jarenlang trouw. Vanaf het einde van de jaren ‘40 zat hij op ‘paddock’. Ik weet niet precies wanneer, maar ergens in de jaren ‘70 had hij er genoeg van. Hij verscheurde vloekend zijn kaart en zwoer nooit meer te komen. Als jonge supporter begreep ik niets van die beslissing. Ik nooit, dacht ik. Inmiddels ben ik dertig jaar ouder - ongeveer even oud als toen hij er de brui aan gaf - en begrijp hem beter dan ooit.

 

Want na jarenlang houden van, is mijn relatie met jou veranderd in een huwelijk waarbij je bij elkaar blijft voor de kinderen. Het is echt niet omdat je weer in de eerste divisie speelt, al vind ik dat niet leuk. Het gaat om de binding die per jaar afneemt. Bij de eerste wedstrijd van het seizoen zit ik met een programmaboekje in de hand om uit te puzzelen wie wie is, want opnieuw staat er een vrijwel compleet nieuw elftal op het veld. Jongens waarvan je weet dat ze over een jaar voor een paar euro meer weer weg zijn. Ook je eigen talenten zijn alleen maar bezig met “de volgende stap”.

 

Dit jaar is NEC vooral een onsamenhangend team zonder enige bezieling en onherkenbaar voetbal. Het is allemaal een afspiegeling van de rest van de club waar de personeelswisselingen elkaar blijven opvolgen. Van trainers tot bestuurders, van technisch directeur tot RvC: er is geen enkele stabiliteit. NEC oogt als een losgeslagen schip. Het steekt me, doet me pijn, dat je al een flink aantal jaren uitblinkt in amateurisme en wanbeleid.

 

Laat ik het bij deze dan ook maar opbiechten: ik ga vreemd. Wees gerust, echt niet naar een andere Nederlandse club. Ik zou niet weten hoe. Een paar jaar geleden besloot ik naar Borussia Mönchengladbach te gaan. Opa’s, en dus ook mijn favoriete Duitse club. Het spijt me, maar ik ben daar weer een beetje verliefd geworden. Op het voetbal waar de spelers er altijd voor gaan, de fantastische sfeer, de enorme beleving en een bomvol stadion waar supporters van verschillende clubs gewoon door elkaar kunnen zitten. Ik kijk er naar uit om naar ‘Borussia’ te gaan. Bij jou heb ik dat al een tijdje niet meer.

 

NEC, je bent altijd een anker voor onze vriendengroep geweest. Als we elkaar normaal niet zagen, dan in ieder geval tweewekelijks bij jou. Het slechte nieuws: dat anker valt weg omdat ik niet de enige ben waarbij onze relatie op het spel staat. Om mij heen hoor ik van mensen die je al jaren trouw zijn, dat ze met je willen breken, genoeg van je hebben. In tegenstelling tot mijn opa vind ik ‘nooit meer’ wel erg ver gaan. Het is wel zo dat ik er al een paar jaar weinig plezier aan beleef je zo te zien. Ik heb daarom besloten dat het beter is dat we uit een tijdje elkaar gaan, elkaar even niet meer te zien. Alleen jij, NEC, jij en niemand anders, kan ervoor kan zorgen dat het niet tot een definitieve breuk komt.

 

Alle goeds,

 

Arnold Tankus

 

30 jaar NEC-supporter

East Side

Hazenkamp

Gofferttribune



BEKIJK HET OVERIGE NIEUWS