LOG HIER IN MET JE FACEBOOK ACCOUNT

07-01-2020 06:00 UUR Door: Chiron Rengers

De Spanje-anekdotes: over het aankoopbeleid, 'Superhoeren' en voetbalmaffia


In slechts vijf dagen trainingskamp maak je nogal wat mee. Met dit sfeerverslag proberen we jullie enigszins mee te nemen in de avonturen van de ForzaNEC-redactie en alles rondom de club.

 

Met frisse tegenzin verschijnen we al vroeg op 2 januari op het vliegveld van Eindhoven. Slechts een dagje bijkomen van Oud en Nieuw lijkt wat kort. Terwijl wij door de douane lopen, valt 80 kilometer verder op dat Randy Wolters ontbreekt op de eerste training van de Nijmegenaren. Hij heeft in ieder geval geen transfer gemaakt naar FC Volendam, want de Oranje-hemden vallen makkelijk op. Aangezien op de website geen trainingskamp te vinden is, spreken we de verzorger aan. “Wij gaan naar Verona!”. Als we proberen uit te leggen dat Girona logischer is, aangezien er geen vluchten naar Italië gaan, blijft de verzorger teleurgesteld achter. Waarschijnlijk had hij zich verheugd op het balkon van Romeo en Julia en het plaatselijke Colosseum.

 

Slechts 2.5 uur vliegen en we zijn in Zuid-Spanje. Na wat geharrewar over een creditcard en wat vriendelijk glimlachen vertrekken we met een veel grotere auto dan verwacht naar Estepona. De Spaanse mentaliteit valt al snel op. Op de snelweg is de maximumsnelheid variabel, rotondes zijn parkeerplaatsen en bijkeuvelen op de vluchtstrook lijkt geen uitzondering. Aangezien NEC pas in de avond aankomt in Estepona bezoeken we het stadscentrum. Ook hier is parkeren op zebrapaden de norm en krijgen we de Tuscon met moeite tussen een vuilnisbak en een oude boom ingedraaid. Doordat het eten wat langer duurt dan verwacht, missen we bijna de aankomst van de spelers bij hun hotel. Als ware paparazzo slalommen we door de stad en sprint een deel van de Forza-delegatie uit de auto om nog wat foto’s te schieten. We ontwaren wat nieuwe gezichten. Nog te jong om een biertje te bestellen, maar wel in staat om bij de beste 24 spelers van NEC te horen.

 

 

Ver van huis, maar toch dichtbij. We arriveren bij de eerste training op Doña Julia na een minuut of tien rijden vanaf ons appartement en horen materiaalman Dave al in de verte. Dave is al jaren werkzaam bij NEC en heeft nog op bedenkelijk niveau samen gevoetbald met een van de leden van de Forza-equipe. Toen moest laatstgenoemde vaak opspringen voor de vlijmscherpe tackles van de materiaalman, tegenwoordig moeten Spanjaarden zijn scherpe tong zien te ontwijken. “Shall I put this here?”, vraagt de Spaanse evenknie van organisator FootballImpact. “Yes, sekaah!”, antwoordt Dave in perfect Engels-Nijmeegs. “In Holland we zeggen: sekaah, if we mean yes.”

 

Na enkele minuten zien we ook onze collega Jan Sommerdijk aankomen met wat spelers achterin de auto. “Vergeten bij het hotel kennelijk”, klinkt de verklaring. Het is voor iedereen even wennen om weg te zijn, zullen we maar zeggen. Enkele dagen later wordt ook hoofd scouting Nick Kersten vergeten. Bij Forza zijn we de beroerdste niet en we maken van de gelegenheid gebruik om te vragen hoe zijn trainingskamp er eigenlijk uitziet. Samengevat is dat een combinatie van voetbal kijken, netwerken, voetbal kijken, koffie drinken en voetbal kijken. Het bewijs hiervoor is als we Anton Janssen zien opdoemen bij het hotel. “Kijk, hij gaat me zo bellen. Ik ga met hem koffiedrinken.” Terwijl we de auto door de valet service manoeuvreren blijkt Kersten een scherp oog te hebben want vijf seconden erna rinkelt zijn telefoon. Laten we hopen dat zijn oog voor talentvolle spelers net zo scherp is.

 

 

Bij het ontbijt horen we het verslag van collega Jan over de eerste twee dagen. ‘Supporters die houden van drinken uit een blikje’, ook dat verdient wat navraag. Tijdens een van de oefenwedstrijden nemen we dan ook poolshoogte achter het doel waar Arjan en Michiel zich al jaren vermaken. 11 jaar volgen zij NEC al op trainingskamp, waardoor er een imposante blikverzameling is ontstaan tussen wat grauwgele rotsblokken. Vanaf hier hebben we ook het beste zicht op de wedstrijd tussen (Jong) NEC en VVSB die het aangluren maar om twee redenen waard is. Een reden is Dirk Proper (gaat dat zien, gaat dat zien!), de andere reden is om te zien of de spelers in het paars-geel zonder over te geven de wedstrijd uitspelen.

 

Niet voor niets. De avond ervoor speelde VVSB namelijk ook al een wedstrijd. “Ik hoop niet dat ik 90 minuten moet vandaag”, horen we een jonge middenvelder zeggen. Zijn gesprekspartner legt uit: “Twee wedstrijden is niet zo’n probleem, we kunnen best wat rouleren. Alleen vannacht was het zwaar. We zijn met de hele ploeg op stap geweest”. Frans Hendriks, inmiddels ook gearriveerd, mijmert direct terug. “Och, vroeger toen gingen ze bij ons met zijn allen. Neeskens wist wat er gebeurde, maar die kneep een oogje dicht. Koning en Potje voorop. En Marchanno Schultz, man. Die kon zuipen!” Frans is een wandelende encyclopedie van mooie verhalen. Enkele daarvan vind je ook elders op de site.

 

 

Inmiddels is de ploeg van Lincoln Red Imps gearriveerd. De mannen uit Gibraltar zijn in de heilige overtuiging dat ze zo direct tegen ADO Den Haag gaan oefenen. Ook de officiële Twitter van de (semi-)amateurs meldt dit. We ontwijken de vraag van een toegesnelde journalist van de plaatselijke krant hoe het is om het Joegoslavië-tribunaal in onze stad te hebben. Ondertussen rinkelt ook de telefoon. Facebook Messenger?! De scheidsrechters van wedstrijd 2 hebben moeite om het complex te vinden. Welke gedachtegang er bij de arbiters leeft om dan een fansite op Facebook te benaderen is een raadsel, maar o zo tekenend voor de gemoedstoestand in de Spaanse zon: Mañana, Mañana!

 

 

Terug naar de wedstrijden, want daar viel genoeg te beleven. We praten bij met wat supporters van NEC die hun heil al lange tijd in Spanje zoeken. Maar, zoals Eric Cantona ooit al zei: “You can change your wife, your politics, your religion, but never, never can you change your favorite football team.” En dus halen we anekdotes op met Sander en John. Over die keer dat Sander moest onderhandelen tussen NEC, haar sparringpartner en de scheidsrechter vanwege twee, eerlijk verdeelde, rode kaarten in de eerste helft. “Vleminckx kreeg rood, bij die tegenstander ook eentje. Maar beide ploegen hebben niks aan een oefenwedstrijd met 10 man. Omdat ik al een tijd hier woon en dus vloeiend Spaans spreek, werd mij gevraagd te bemiddelen. Die rust duurde ongeveer drie kwartier, maar de scheidsrechter van dienst bleek niet te vermurwen.”

 

Of die andere keer, tegen een Macedonische ploeg. “Bij rust was het 1-0 ofzo, niet een hele bijzondere wedstrijd. Maar er stonden wat mannetjes op die heuvel daarachter en ineens begon die tegenstander alles naar achteren te spelen. 100 procent zeker dat die wedstrijd verkocht was. NEC won ineens met 8-0”. Sowieso lijkt vandaag het volgen van randverschijnselen leuker dan de wedstrijden zelf. We luisteren achter een van de doelen nauwlettend naar onderhandelingen tussen twee partijen die allerlei spelers aan elkaar willen verhandelen. De namen Tottenham Hotspur, Doncaster Rovers, Cartagena, Cadiz en Almere City zijn in het matige Engels te ontcijferen, evenals brutosalarissen, nettobonussen, percentages en transferfees. Het is een bijzonder schouwspel en een verdrietigmakende vorm van mensenhandel.

 

 

Wat we ons al dagen afvragen, wanneer we de NEC-spelers nog eens treffen in het stadscentrum, blijft de gehele trip een raadsel. Zelfs tijdens het grote Drie-Koningen-Festijn (een Spaanse kruising tussen carnaval en Sinterklaas) blijft het, ondanks de vrije maandagochtend voor de spelers, opvallend rustig. De Forza-equipe trekt wel de stad in, want er moet gegeten worden. In het appartement leven we op droge pistachenoten (onverwachte miskoop) en vegan diepvriespizza (onverwachte topaankoop). Dus is ons aankoopbeleid net zo wisselend als dat van het technisch apparaat van NEC. Buiten het appartement, zo’n 10 minuten rijden van het centrum, is het uitgebreid uit eten en drinken voor maar 5 a 6 tientjes met zijn drieën. De keuken wordt dan ook slechts gebruikt voor het bereiden van nachos en het koel houden van bier en cola.

 

Op de laatste dag komt Jan Sommerdijk nog langs voor de tweede, Spaanse, Jarda Podcast. De Trekvogel volgt NEC al jaren, maar heeft ook wat vrienden en vijanden gemaakt in het Gelderse topvoetbal. Zoek op YouTube de uitzending van Mike Snoei en Jan en je ziet vijf minuten van pure cabaret. Aangezien pers in ons hotel niet welkom was, kan Jan het niet laten de mediamannetjes van De Graafschap - die ook in het Forza-hotel resideren, na te roepen. De reactie is bijzonder ad rem: “Je bent te laat Jan, de hoeren zijn net weg”.

 

Het is een tekenend einde van een paar bijzondere dagen trainingskamp. Niet om het voetbal, dat maakt NEC al heel lang niet meer speciaal, maar wel om de sfeer en de gezelligheid. Die blijft uniek. Wij danken NEC voor de openheid dit trainingskamp en onze sponsoren voor het mogelijk maken ervan. Tot volgend jaar!

 

Beluister hier de Jarda Podcast met Jan Sommerdijk:

 



BEKIJK HET OVERIGE NIEUWS