ForzaNEC.nl is een platform voor supporters en door supporters. Wij ontvangen en waarderen ingezonden stukken van onze lezers. Onderstaande gastcolumn is geschreven door Wilrik van Bergen.
Het begint al bij het Goffertpark. De zon schijnt, de lucht trilt van verwachting en het geluid van duizenden stemmen mengt zich met het ratelen van de toegangspoortjes. Het voelt alsof je bij een gigantisch pretpark bent waar iedereen maar één ding wil: instappen in dé rit van Nijmegen.
Je scant je kaartje. Piep! De poort zwaait open. Daar is-ie: de achtbaan van NEC. Geen gewone rit – nee, dit is een bloedstollende 90 minuten durende tour langs pieken en dalen, vol onverwachte bochten.
De stoeltjes zijn rood-groen en zwart de gordel gaat stevig vast. Je voelt de spanning. Eerst langzaam omhoog: het stadion bruist, de spelers komen het veld op. Trommels, gezang, fakkels – je zit al in de eerste klim. Dan, plots: aftrap! De karretjes storten zich naar beneden. Het publiek gilt, juicht, en grijpt elkaar vast.
Scherpe bochten volgen: een snelle aanval die nét naast gaat. Een looping: een redding op de doellijn. En dan die vrije val: de tegenstander scoort. Je maag draait om. Maar geen tijd om bij te komen – daar komt de volgende helling alweer, het hele stadion veert op, NEC zet druk, adrenaline pompt door je lijf.
De rit gaat maar door. 45 minuten, korte pauze om op adem te komen, en weer door met volle snelheid. Je voelt je hart bonken, je schreeuwt tot je stem kraakt, en je grijpt de stoelriem vast omdat je bang bent eruit te vliegen bij de volgende wending.
En dan, na 90 minuten, rijdt de kar langzaam terug naar het beginpunt. Je stapt uit met knikkende knieën, bezweet voorhoofd en een hartslag alsof je zojuist drie keer over de kop bent gegaan. Vol adrenaline, vol verhalen, vol liefde voor die knotsgekke achtbaan die NEC heet.
De redactie behoudt zich het recht voor om bijdragen te redigeren, in te korten of niet te publiceren.
Foto: Orange Pictures
